Οι τρεις επιστολές του μελλοθάνατου Αλέξανδρου Ακριτίδη, του εθνομάρτυρα με καταγωγή από το Λυκάστ της Κρώμνης.
(Η ανάρτηση αυτή αφιερώνεται στην ημέρα μνήμης της γενοκτονίας 19 Μαΐου).
Ως γνωστόν, τα λεγόμενα «δικαστήρια» της Αμάσειας
καταδίκασαν το 1921, με συνοπτικές και κατά παραγγελία καταδίκες, την αφρόκρεμα
του ποντιακού Ελληνισμού. Ανάμεσά τους και δυο εκλεκτά τέκνα της Κρώμνης: ο
βουλευτής του οθωμανικού κοινοβουλίου Ματθαίος Κωφίδης και ο επιχειρηματίας
Αλέξανδρος Ακριτίδης. Επιστολές και των δύο μελλοθανάτων κυκλοφορούν στο
διαδίκτυο, αλλά και γενικότερα. Η επιστολή που αποδίδεται στον Αλ. Ακριτίδη αποτελεί
συμπίλημα τριών αυθεντικών επιστολών που στάλθηκαν στη σύζυγό του Κλειώ, μέσα
από τα κρατητήρια της Αμάσειας. Ορισμένα στοιχεία, μάλιστα, της ενοποιημένης
επιστολής έχουν τροποποιηθεί. Οι αυθεντικές επιστολές, δυσανάγνωστες πια από
την πολυκαιρία, βρίσκονται στα αρχεία της Αδελφότητας Κρωμναίων Καλαμαριάς μαζί
με τα δακτυλογραφημένα αντίγραφά τους.
Τις πληροφορίες αυτές βρήκαμε στο βιβλίο της κ. Παρυσάτιδος Παπαδοπούλου-Συμεωνίδου, «Τραπεζούς 1921: το ανέσπερο έτος». Η
συγγραφέας είναι καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής του ΑΠΘ και δισέγγονη του Αλ.
Ακριτίδη.
Τα δύο τελευταία τοπωνύμια (ή μόνο το τελευταίο), στη δεύτερη στήλη, αφορούν το όνομα της εκκλησιαστικής περιφέρειας. Το Παρτίν και το Λυκάστ της Κρώμνης (στη θηλυκή εκδοχή τους: Παρτή και Λυκάστη) δεν είχαν διοικητική εξάρτηση από την Κερασούντα, ανήκαν απλώς στην ενιαία Μητρόπολη Χαλδ(ε)ίας-Κερασούντος. Στον αριθμό δηλώσεως είναι, μεταξύ άλλων, κωδικοποιημένος και ο τόπος εγκατάστασης.
Σκαλίζοντας τα ψηφιακά προφορικά αρχεία του ΚΜΣ Μέλπω Μερλιέ, έπεσα στην καταγραφή της μαρτυρίας ενός Λυκαστέτε, του Κων. Χριστοδουλίδη, που έμενε στην Καλαμαριά το 1960. Δεν το βρήκα ολόκληρο, μα και έτσι ακόμη έχει την αξία του!
Σπύρος Παπαδόπουλος δάσκαλος από την Κρώμνη (+Ανατολικό Πτολεμαΐδας 1939)
Το ντοκουμέντο αυτό αποτελεί ένα από τα ελάχιστα αποδεικτικά του περάσματος του παππού μου από τη ζωή. Δυστυχώς στην Κατοχή το σπίτι του, με όλα του τα υπάρχοντα, κάηκε από τους Γερμανούς.
Το ποίημα του Χαριάδη, που παρατίθεται στο άρθρο του Κανδηλάπτη, υπάρχει αυτούσιο και στο βιβλίο "Ιστορία της Κρώμνης" του Α.Ι.Παρχαρίδη (Τραπεζούντα 1911). Υπήρχε κατά τα φαινόμενα διάθεση αυτοκριτικής για τα κακώς κείμενα στην Κρώμνη, που πάντως δεν ήταν περισσότερα από τα θετικά της.