Ελένη Παπαδοπούλου (Σταυρίν 1892 - Ανατολικό 1942)

Ελένη Παπαδοπούλου

Ανήμερα της γιορτής της, μια ανάρτηση αντί για κερί στη μνήμη της γιαγιάς μου Ελένης, που δεν γνώρισα.

Η Ελένη, κόρη του π.Κωνσταντίνου Παπαδόπουλου και της Ελισάβετ γεννήθηκε στο Σταυρίν του Πόντου. Αδέλφια της ο Λάμπρος και ο Γιώργος, που μετανάστευσαν στο Κερτς της Κριμαίας και αντιμετώπισαν αργότερα δύσκολες καταστάσεις με διωγμούς, εξορίες και κάθε είδους ταλαιπωρίες. (Η επικοινωνία μας με αυτούς χάθηκε κάπου στα 1971)

Το Σταυρίν τότε

Η Ελένη παντρεύτηκε στο γειτονικό χωριό Λυκάστ’ της Κρώμνης τον δάσκαλο Σπύρο Παπαδόπουλο. Γέννησε στην πατρίδα τέσσερα παιδιά, τον Χρήστο, τον Αδάμ, την Ευθυμία και τον Κώστα.

Το σπίτι της στο Λυκάστ'

Μετά τον θάνατο δυο παιδιών γέννησε άλλα δύο στην Ελλάδα, τον Αδάμ (ούτε αυτό έζησε) και τον Κώστα. Ενδιάμεσα και μέσα στις τραγικές συνθήκες του ξεριζωμού από την προαιώνια πατρίδα (Φεβρουάριος 1924), έφερε στον κόσμο ένα κοριτσάκι, καταμεσής στη θάλασσα, πάνω στο καράβι της προσφυγιάς. Το ονόμασαν Γαλήνη, ένα όνομα συμβολικό για το ταξίδι της «επιστροφής». Αυτή ήταν η μητέρα μου. (παλιότερη ανάρτηση εδώ)

Η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο Ανατολικό της Πτολεμαΐδας, σ’ ένα απόμερο τούρκικο σπίτι στη συνοικία των Μικρασιατών. Ο Σπύρος διορίστηκε δάσκαλος και οι προοπτικές φαίνονταν καλές, όμως η ζωή φάνηκε πολύ σκληρή. Εκτός από τα τρία παιδιά της, χάνει πρόωρα και τον άντρα της (1939).  Ο πόνος, η θλίψη και οι στερήσεις στη διάρκεια της Κατοχής οδήγησαν και την Ελένη στον θάνατο, αρχές του 1942, σε ηλικία πενήντα ετών.      Αιωνία της η μνήμη!

Το Σταυρίν σήμερα. 

                                                                                    Uğurtaşı Köyü

Για το Σταυρίν και το Λυκάστ γράψαμε πληροφορίες στη Βικιπαίδεια:

https://el.wikipedia.org/wiki/Σταυρίν_Πόντου

https://el.wikipedia.org/wiki/Λυκάστ

Του Αγίου Σπυρίδωνος (στη μνήμη του παππού μου)

Σπύρος και Ελένη Παπαδοπούλου

Στα παλιά τα χρόνια, όταν ακόμη ήμουν μικρό παιδί, κάθε που ξημέρωνε του Αγίου-Σπυρίδωνος, μ' έστελνε η μητέρα μου στην εκκλησία μ’ ένα πρόσφορο στο χέρι, ένα χαρτί με ονόματα και την εντολή να ανάψω ένα κερί στη μνήμη τους. Σπυρίδωνος + Ελένης μετά των τέκνων, Αδάμ ιερέως + Ευθυμίας μετά των τέκνων, Κωνσταντίνου ιερέως + Ελισάβετ μετά των τέκνων… Ήταν μέλημά της εφ’ όρου ζωής να μνημονεύει τους προγόνους της. Σήμερα πια, αντί γι’ αυτό μια ανάρτηση από μένα στη μνήμη τους. Και μια παραπομπή στη βικιπαίδεια για το σχετικό άρθρο μου: https://el.wikipedia.org/wiki/Σπύρος_Παπαδόπουλος_(δάσκαλος)

Η περίθαλψη των Σανταίων ανταρτών στο Λυκάστ της Κρώμνης το χειμώνα του 1923-24 (σελ. 115-118)

Ο δάσκαλος από το Λυκάστ της Κρώμνης Σπύρος Παπαδόπουλος (+Ανατολικό Πτολεμαΐδας 1939) και η γυναίκα του Ελένη (+1942).

(είναι ο παππούς και η γιαγιά μου, που πρωτοστάτησαν στην περίθαλψη των Σανταίων ανταρτών)

Από το ημερολόγιο των Σανταίων ανταρτών

(Για το πλήρες κείμενο στον παρακάτω σύνδεσμο)

Ημερολόγιο Σανταίων ανταρτών

.............

Δεκέμβριος 1923

1._ Επειδή όλο το καλοκαίρι είχαμε το ζήτημα της φυγής δεν εφροντίσαμε να προμηθευτούμε αρκετά τρόφημα διά τον χειμώνα και τα ολίγα που είχαμε κοντεύουν να τελειώσουν εις δε τους Τούρκους δεν υπήρχε πιά εμπιστοσύνη και απεφασίσαμε να πάμε κατά την Κρώμνην και Ιμεράν όπου ακόμη εστέκοντο οι Έλληνες διά να περάσωμεν ένα δύο μήνας και να γυρίσωμε. Θα μείναμε και το καλοκαίρι το ερχόμενον και κατά Αύγουστον ή 7/βριον σχεδιάζαμε να φύγωμε διά Ρωσσίαν από ξηράς το οποίον θα μας ήτο πολύ εύκολον διότι σχεδόν μέχρι των συνόρων ο Ευκλείδης εγνώριζε τους δρόμους επίσης εγνώριζε και τα περίχωρα του Βατούμ κοντά στα σύνορα όπου υπήρχαν και χωριά πατριωτών μας Σανταίων.

Εφύγαμε από το λημέρη και φθάσαμε εις Τσακαλάντων.